आज कुशे औँशी हो, बुवा !
बुवाको मुख हेर्ने दिन,
तर तपाईंको अनुहार खोज्दा
आकाशको कुनै कुनामा
मुस्कानझैँ उज्यालो भेटिन्छ,
र मुटुको गहिराइमा
तपाईंका अधुरा सपना
फेरि बल्झिएर आउँछन्।
तपाईं हुनुहुन्न,
तर तपाईंका सपना छन्—
त्यसैले म अझै
तपाईंले देखाउनुभएको बाटोमा हिँडिरहेको छु।
यो स्वार्थी संसारमा
कहिले झुक्नुपर्यो, कहिले उभिनुपर्यो,
कहिले आफ्नै बाटो
आफैँ कोर्नुपर्यो।
कसैले डाहा गरे,
कसैले मौनतालाई कमजोरी ठाने,
कसैले संघर्षलाई
भाग्यको खेल भनेर टारिदिए।
खुट्टा तान्नेहरू
सधैँ बाटोमै भेटिए—
कसैले काँडा छर्यो,
कसैले शब्दका बाण चलायो,
कसैले स्वार्थको ढुंगा
मेरो यात्राअघि तेर्स्यायो।
तर मैले हार मानिनँ।
किनकि हरेकपटक लड्दा
तपाईंको सम्झना आयो—
“छोरा, बाटो गाह्रो हुँदैमा
गन्तव्य बदलिँदैन।”
आज मम्मीसँगै छु, बुवा,
तपाईंले छोड्नुभएको जिम्मेवारी
आफ्नो काँधमा बोकेर।
उहाँलाई दुःख हुन दिएको छैन;
खुसीका सबै ऋतु दिन नसके पनि
उहाँको सासमा
आफ्नो सास मिसाएर बाँचेको छु।
उहाँका आँखामा आँसु आउँदा
आफ्ना पीडा ओठमै थुनेको छु,
उहाँको ओठमा मुस्कान फुलाउन
थुप्रै रहरहरू
चुपचाप बिदा गरेको छु।
सायद तपाईं टाढाबाट हेर्दै हुनुहुन्छ—
“मेरो छोराले
आमालाई एक्लो हुन दिएन।”
बुवा,
तपाईंका अधुरा सपना
अझै मेरो काँधमा छन्।
मलाई थाहा छ—
यो बाटो फूलले सजिएको छैन।
काँडा उम्रिनेछन्,
वचनका चोट लाग्नेछन्,
आफ्नै मान्छे पराइ बन्नेछन्,
पहाडझैँ बाधाहरू
मेरो सामु उभिनेछन्।
तर अब म डराउने छैन।
काँडा भए कुल्चिनेछु,
वचन भए छाती थाप्नेछु,
पहाड भए हातले फोरेर पनि
अगाडि बढिरहनेछु।
किनकि म आफ्नै सपना मात्र होइन,
तपाईंका आँखामा बाँकी
त्यो उज्यालो सपना
पूरा गर्न हिँडेको हुँ।
म लड्दा तपाईंको आशीर्वाद,
थाक्दा तपाईंको हिम्मत,
रोकिन खोज्दा तपाईंको सपना
मभित्र फेरि उज्यालो बाल्छ
र मलाई उठाउँछ।
त्यसैले आज फूल चढाएर मात्र
श्रद्धा व्यक्त गर्न चाहन्नँ—
तपाईंले देखाउनुभएको बाटोमा
हरेक पाइला इमानदारीले चालेर
तपाईंलाई सम्झन चाहन्छु।
एक दिन संघर्षको धुलो पन्छिनेछ,
आँसुहरू गर्वमा बदलिनेछन्,
र तपाईंले देख्नुभएको सपना
म आफ्नै हातले पूरा गर्नेछु।
त्यो दिन आकाशबाट हेर्दै
सायद तपाईं भन्नुहुनेछ—
“छोरा,
मैले छोडेको सपना
तिमीले मर्न दिएनौ।”
त्यही वाक्य सुन्न
म अझै लडिरहेको छु,
अझै हिँडिरहेको छु—
कहिलेकाहीँ झुकेर,
कहिलेकाहीँ उभिएर,
तर कहिल्यै नझुकेर।
आज कुशे औँशीमा
तपाईंको चरणमा श्रद्धाका फूल चढाउँदै
एउटा वाचा गर्छु—
तपाईंले अधुरो छोड्नुभएको सपना
मेरो अन्तिम सास रहुन्जेल
अधुरो रहन दिने छैनँ।
तपाईं जहाँ हुनुहुन्छ,
त्यहीँबाट मेरो यात्रा हेर्नुहोला, बुवा।
काँडा आए पनि,
पहाड ठडिए पनि,
संसार स्वार्थी भए पनि—
म बाधा चिर्दै,
पहाड फोर्दै,
तपाईंका सपनाको उज्यालोतिर
अविराम अघि बढिरहनेछु।
श्रद्धासुमन, बुवा।
तपाईं शरीरले टाढा हुनुहुन्छ,
तर मेरो हरेक संघर्षमा
आज पनि सँगै हुनुहुन्छ।
