आज
त्रिशूलीको भेलसँगै
केवल पानी बगेको छैन—
बगेका छन्
कसैका सपना,
कसैका घर,
कसैका संसार,
र बगेका छन्
आमाका आँखाबाट झरेका
असंख्य आँसुका धाराहरू।

रसुवाको पहाडबाट उठेको
विपत्तिको त्यो गर्जन
नुवाकोट, धादिङ, गोर्खा हुँदै
चितवनका तटीय बस्तीहरूसम्म पुग्दा
कति आँगन उजाडिए,
कति काख रित्तिए,
कति परिवारका खुसीहरू
एकैछिनमा मौन भए
हिसाब अझै भेटिएको छैन।

कति गए,
कति बेपत्ता छन्,
कति घर फर्किने आशामा
आमाहरू बाटो हेरिरहेका छन्
कसैलाई थाहा छैन।

तर एउटा कुरा थाहा छ,
आज देश रोइरहेको छ।
कुनै घरमा
चुल्हो निभेको छ,
कुनै घरमा
ढोकामै उभिएर
बाबु आफ्नो सन्तानको नाम पुकारिरहेका छन्,
कुनै आमाको काख
अझै खाली छ,
कुनै श्रीमतीको आँखामा
अझै एउटै प्रश्न छ—
“उहाँ फर्किनुहुन्छ कि फर्किनुहुन्न?”

बाढीले
माटो मात्र बगाएको छैन,
उसले त
मान्छेका वर्षौँका परिश्रम,
सम्पत्ति, पसिना र
भोलिका सपनासमेत बगाएको छ।

तर,
यही अँध्यारोबीच
देशको अर्को अनुहार देखिएको छ।
जहाँ नदी उर्लिएको छ,
त्यहाँ सुरक्षाकर्मी पुगेका छन्।
जहाँ जीवन संकटमा छ,
त्यहाँ उद्धारकर्मी पुगेका छन्।
नेपाल प्रहरी, सशस्त्र प्रहरी, नेपाली सेना,
स्थानीय तहका जनप्रतिनिधि,
स्वास्थ्यकर्मी, स्वयंसेवक
र नागरिक समाज ।

सबैका हातहरू
आज एउटै उद्देश्यका लागि उठेका छन्,
“पहिले जीवन बचाऔँ।”
कसैको घर खोज्दै,
कसैको परिवार खोज्दै,
कसैलाई काँधमा बोकेर,
कसैलाई डोरीले तानेर,
कसैको अन्तिम आशा बनेर
उद्धारकर्मीहरू
बाढीको भेलसँग जुधिरहेका छन्।
उनीहरूलाई थाहा छ, 
हरेक सेकेन्ड महत्त्वपूर्ण छ,
हरेक आवाज
सायद कुनै जीवनको अन्तिम पुकार हुन सक्छ।

त्यसैले
आफ्नो ज्यानको पर्वाह नगरी
उनीहरू अघि बढिरहेका छन्,
माटो, पानी, अँध्यारो र जोखिम चिर्दै।
आज
सीमा, भाषा, जात, वर्ग र भूगोलभन्दा माथि उठेर
नेपाल एक ठाउँमा उभिएको छ।
किनकि, 
विपत्तिको बेला
हामी केवल नागरिक होइनौँ,
हामी एकअर्काको सहारा हौँ।

आज राष्ट्रिय झण्डा
आकाशमा फहराइरहेको छ,
तर मनहरू शोकमा झुकेका छन्।
यो झण्डा
मृतकहरूको सम्झनामा झुक्नुपर्छ,
बेपत्ताहरूको खोजीमा
हाम्रो आशा झुक्नु हुँदैन।
ज्यान गुमाउनेहरूका लागि
आज देशले आँसु बगाओस्,
बेपत्ताहरू फर्किने आशामा
हरेक घरले दीप बालोस्,
घाइतेहरूको पीडामा
सम्पूर्ण राष्ट्र मल्हम बनोस्।

हे प्रकृति,
आज यति कठोर नबन,
तिमीले धेरै घर रुवाइसक्यौ,
धेरै काख रित्त्याइसक्यौ,
धेरै सपना चुँडाइसक्यौ।

अब
कसैको ढोकामा
मृत्युको खबर नपुगोस्,
कसैको फोन
बेपत्ताको अन्तिम संकेत नबनोस्,
कसैकी आमाले
छोराको बाटो हेर्दै
रात नसकाओस्।

आज
त्रिशूलीको भेलभन्दा ठूलो
हाम्रो पीडा छ,
बाढीको गर्जनभन्दा ठूलो
आमाहरूको रुवाइ छ।
तर यो पीडाभन्दा पनि ठूलो छ, 
नेपालको साहस।

हामी उठ्नेछौँ,
हामी खोज्नेछौँ,
हामी बचाउनेछौँ,
हामी सम्हाल्नेछौँ।
र एक दिन
आज बाढीले बगाएको ठाउँमा
फेरि घर बन्नेछ,
फेरि चुल्हो बल्नेछ,
फेरि बालबालिकाको हाँसो गुञ्जिनेछ।
तर आजका यी आँसुहरू
इतिहासले कहिल्यै नभुलोस्।

आजको यो रात
राष्ट्रको हृदयमा लेखियोस्,
“हामीले आफ्ना मानिस गुमायौँ,
तर एकअर्कालाई गुम्न दिएनौँ।”
नेपाल आज शोकमा छ।
नेपाल आज घाइते छ।

तर नेपाल आज
एकतामा उभिएको छ।
मृत आत्माहरूप्रति भावपूर्ण श्रद्धाञ्जली।
बेपत्ताहरूको सकुशल खोजी र उद्धारको कामना।
शोकसन्तप्त परिवारप्रति हार्दिक समवेदना।
र विपत्तिमा जुधिरहेका सम्पूर्ण उद्धारकर्मीप्रति
राष्ट्रको नमन।

(धामी टोखा नगरपालिकाका शिक्षा अधिकृत हुनुहुन्छ।)