काठमाडौँ । तारकेश्वर नगरपालिका–३, तीनपिप्ले की ४५ वर्षीया सरिता तिवारीको विभत्स हत्या गरी शवलाई शिवपुरी जंगल मा गाडिएको अवस्थामा फेला परेको घटनाले समाजलाई गहिरो चोट दिएको छ। यो केवल एक हत्या होइन, विश्वास, सम्बन्ध र मानवीय संवेदनामाथिको निर्मम प्रहार हो।

११ दिनअघि “बजार जान्छु” भन्दै घरबाट निस्केकी सरिता त्यसपछि कहिल्यै फर्किनन्। घरका आँखा बाटोमै टक्क अडिए, परिवारको मन डर र आशंकाले भरिँदै गयो। आफन्तहरूले हरसम्भव खोजे, चिनेजानेका सबै ठाउँ धाए, तर कतै कुनै सुराक पाएनन्। अन्ततः बाध्य भएर प्रहरीमा हराएको निवेदन दर्ता गरियो।

प्रहरीले अनुसन्धान अघि बढाउँदै जाँदा घटनाको क्रमशः भयावह तस्वीर खुल्दै गयो। बालाजुबाट मोटरसाइकलमा सामाखुसी हुँदै टोखातर्फ गइरहेको सीसीटीभी फुटेज देखियो। त्यसपछि फेरि अर्को दृश्यमा टोखाबाट स्कुटर चढेर शिवपुरी जंगलतर्फ लागेको संकेत भेटियो। ती दृश्यहरू केवल फुटेज थिएनन्—ती एक निर्दोष जीवन अन्त्यतर्फ धकेलिएको यात्राका मौन साक्षी थिए।

अनुसन्धानको धागो समात्दै जाँदा टोखा नगरपालिका–२ का अनिल ढुंगेलमाथि शंका केन्द्रित भयो। उनलाई प्रहरीले नियन्त्रणमा लिएर सोधपुछ गर्दा उनले सुरुवातमै आफूलाई केही थाहा नभएको बताए। तर, सीसीटीभीमा देखिएको प्रमाणले उनको बयानसँग मेल खाएन।

यहींबाट प्रश्नहरू उठ्न थाले—यति स्पष्ट प्रमाण हुँदाहुँदै पनि उनलाई किन फितलो रूपमा समातेर छाडियो? अझ त्यसमाथि, सोही वडाका वडा अध्यक्षले उनलाई आफ्नो जिम्मामा लिएर जानु थप रहस्यमय बन्यो। वडा अध्यक्षले किन यस्तो कदम चाल्नुभयो? र प्रहरीले किन सहजै उनलाई जिम्मा लगायो? यी प्रश्नहरू अहिले पनि उत्तरको पर्खाइमा छन् र निष्पक्ष अनुसन्धानको माग गरिरहेका छन्।

प्रहरी स्रोतका अनुसार, अनिल ढुंगेल र सरिताका श्रीमान् शंकर तिवारीबीच करिब ८ वर्षदेखिको गहिरो मित्रता थियो। यही सम्बन्धको सेतु भएर अनिलको सरितासँग चिनजान बढ्दै गयो। शंकर आफ्ना काम—कलाकारिता र कृषिमा व्यस्त रहने क्रममा, अनिलले विस्तारै त्यो खालीपनको फाइदा उठाउँदै सरितासँग नजिकिन थालेको बताइन्छ।

सम्बन्ध विस्तारै सीमाना नाघ्दै गयो—माया, आकर्षण र त्यसपछि विवाद। जब समाजमा यो कुरा कानाकानी हुन थाल्यो, सरिताले अनिलसँग आफ्नो भविष्यको जिम्मेवारी लिन दबाब दिन थालेकी थिइन्। यही दबाब, यही तनाव अन्ततः एउटा निर्दयी निर्णयमा परिणत भएको प्रारम्भिक अनुसन्धानले संकेत गरेको छ।

अन्ततः, सरिताको जीवन अन्त्य गरियो—र उनको शवलाई माटोमुनि लुकाएर सत्य पनि गाड्ने प्रयास गरियो। तर, माटोले सत्य कहिल्यै ढाक्न सक्दैन। ११ दिनपछि त्यो सत्य बाहिर आयो—झनै पीडादायी, झनै हृदयविदारक रूपमा।

पीडित परिवार अहिले न्यायको अपेक्षामा छ। उनीहरूले घटनाको पूर्ण सत्य उजागर गर्न र वडा अध्यक्षको भूमिकासमेत निष्पक्ष रूपमा छानबिन गर्न माग गरेका छन्।

यो घटनाले हाम्रो समाजलाई गम्भीर प्रश्न सोधेको छ—हामी कस्ता सम्बन्धहरू बाँधिरहेका छौं? विश्वासको नाममा कति जोखिम लिइरहेका छौं? नजिकको साथी नै जब यस्तो अपराधमा संलग्न हुन्छ, तब विश्वासको अर्थ के रहन्छ?

सरिताको मृत्यु एउटा परिवारको मात्र पीडा होइन, यो सम्पूर्ण समाजका लागि चेतावनी हो— विश्वास अन्धो बनाउँछ भने, त्यसको मूल्य कहिलेकाहीँ जीवनले चुकाउनुपर्छ।